Inzegening Juni 2009, voorganger Pater Nico Wesselingh osb.
Vandaag 3 december 2010 heeft de Albanese regering de noodtoestand afgekondigd voor het gebied waar wij wonen, de gemeente Bushat, en de stad Shkodra. Vanmorgen was dit ook te vernemen in het Nederlandse nieuws. Door zware regenval zijn twee rivieren buiten hun oevers getreden, staan de stuwdammen weer open. Gisteren en vandaag zijn er duizenden mensen geevacueerd, waaronder ook naar ons. De situatie is meer dan ernstig, niet alleen voor de mensen maar ook voor de vele dieren. De belangrijkste inkomstenbron voor de mensen in ons gebied waar 80 % afhankelijk is van de landbouw en veeteelt. De plaats Barbulllush ligt hoger waardoor velen naar hier worden gebracht. Voor ons geldt er niet direct gevaar en helpen wij daar waar wij kunnen. Onderdak hebben we voor de mensen, in het Missiehuis maar hebben zeer veel nodig om ze te voorzien van voedsel, kleding en dekens. Mensen komen aan in natte kleren met helemaal niets.
Langs deze weg doen wij een zeer dringende oproep om de mensen te helpen. Het betreft ook juist het armste gebied van deze gemeente, onze broodroute. De weg van de broodroute staat helemaal onder water en is een rivier geworden. Ook zijn er al kinderen verdronken. Op dit moment bellen de mensen die wij al hebben opgevangen met mensen die nog niet geevacueerd zijn, en dringend om hulp schreeuwen omdat bijna alle militairen in Shkoder aan het helpen zijn. Ze zitten vast en kunnen niet weg, de situatie is echt heel ernstig. 600 families hebben geen onderdak, kleding en voedsel meer.
Wij vragen u om ons alstublieft te helpen. Niet eerder heeft zich zo'n ramp voltrokken in Albanie.
Uw giften zijn welkom op ING 94 34 818 van de Stichting Doe Iets Goeds
Helene en Dick Wesselingh
Welkom
Het religieuze leven kent een lange geschiedenis. Het is praktisch even oud als het Christendom zelf. Dat kan ook niet anders, het vindt zijn wortels in het Evangelie. Door de eeuwen heen heeft missie en ontwikkeling altijd onder invloed gestaan van de tijdsgeest waarbinnen ze plaats vond. Als kind droomden wij reeds beiden, Helene Wesselingh- de Kuiper en Dick Wesselingh, van een leven in de missie in Afrika, maar het werd Albanie. Wij zijn als gezin op zoek gegaan naar een hedendaagse vorm van missie en religieus leven. We werden opgevoed met het bewustzijn dat naastenliefde vreugde geeft, en mensen elkaar nodig hebben om tot ontwikkeling te komen, waarbij het liefhebben mag zijn zonder jezelf te verliezen.
Missie heeft áltijd te maken met ontmoetingen tussen mensen en culturen. Als missionaris is het binnengaan in de andere cultuur, temidden staan van mensen, om een teken te zijn van de christelijke boodschap en samen te bouwen en werken aan een gelijkwaardige wereld. Wij wonen nu vijf jaar in Albanie en gedurende die vijf jaar hebben wij gebouwd aan een nieuw leven en Missiehuis.
Door kloosters is van oudsher de gastvrijheid beoefend. “Ontvang een gast alsof het Christus zelf is” zegt Benedictus. Wij vangen zieke Albanezen op. Religieus wordt je nooit alleen voor jezelf. Het is altijd ook een dienst aan de medemens, het religieuze mag gedeeld worden. In de kapel vieren wij met de mensen die hier op dat moment verblijven de dagelijkse liturgie, en met regelmaat gaat de Nederlandse Pater Piet van Wanrooy, die ook woonachtig is in Albanie, voor in een Eucharistieviering.
